ਰਾਤ ਦੀਆਂ ਕਤਲਾਂ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ

ਅੰਧੀ ਰਾਤ ਸੀ। ਪਿੰਡ ਹੜਿਆਲੇ ਦੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਚੁੱਪੀ ਦੀ ਆਪਣੀ ਇੱਕ ਅਲੱਗ ਗੂੰਜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ—ਫਿਰ ਵੀ, ਹਰ ਚੁੱਪ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਛੁਪਿਆ ਹੁੰਦਾ। ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਘਰ, ਪੁਰਾਣੀ ਲਾਲ ਇੱਟਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸੀ ਓਮਾਨ ਕੁਲੂ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਵਹੁਟੀ ਗੁਰਮੀਤ ਕੌਰ। ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਘੜੀ ਦੀ ਸੁਈ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਅੱਗੇ ਵਧ ਰਹੀ ਸੀ। ਸਾਡੇ ਕਹਾਣੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵੀ ਰਾਤ ਦੇ ਬਾਰਾਂ ਵਜੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਓਮਾਨ ਕਲੂ, ਇੱਕ ਦਿਮਾਗੀ ਖੇਡ ਰਚਣ ਵਾਲਾ ਆਦਮੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਬਾਰਾਂ ਵਜੇ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕਿਸੇ ਪਰਛਾਵੇਂ ਨੇ ਸੰਕੇਤ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ, ਉਸਦੇ ਪੈਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਚੁਪਚਾਪ ਘਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪੈਂਦੇ। ਗੁਰਮੀਤ ਕੌਰ, ਜਿਸਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਨਾ ਸੋਚੀ ਸੀ, ਹੁਣ ਅਕਸਰ ਸੋਚਦੀ: "ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਹਰ ਰਾਤ ਬਾਰਾਂ ਵਜੇ ਕਿਉਂ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?"

ਇੱਕ ਰਾਤ, ਸਾੜੀ ਵਿੱਚ ਲਪਟਾਈ, ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਖਿੜਕੀ ਦੀ ਓਟ ਵਿੱਚੋਂ ਝਾਤੀ ਮਾਰੀ। ਓਮਾਨ ਪਿਠੂ ਬੈਗ ਲੈ ਕੇ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਰਸੋਈ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਵਾਲੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ। ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਆਪਣੀਆਂ ਚਪਲਾਂ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੁਪ-ਚਾਪ ਲੱਗ ਗਈ।

ਪਿੰਡ ਦੇ ਪੂਰਬੀ ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬੁਰਜੀ ਆਲੂ ਵਾਲਾ ਖੇਤ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਨਸ਼ੇੜੀਆਂ ਦੀ ਚਲ ਚਲਾਓਂਦੇ ਸੀ, ਪਰ ਅੱਜ ਰਾਤ ਕੁਝ ਹੋਰ ਸੀ। ਹਵਾ 'ਚ ਕਿਸੇ ਤਿੱਖੇ ਚਿੱਟੇ ਗੁੜੀਲੇ ਸਰਦੀਆਂ ਦੀ ਗੰਧ ਮਿਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਓਮਾਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪਿਠੂ ਬੈਗ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਅੰਦਰੋਂ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਹਥੌੜਾ, ਚਾਕੂ ਅਤੇ ਰੱਸੀ ਕੱਢੀ। ਮਨੁੱਖੀ ਸਾਧਾਰਣਤਾ ਤੋਂ ਦੂਰ, ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੁੱਕਾ ਤੇ ਸੰਘਣੀ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਉਸਦੀ ਨਜ਼ਰ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੇ ਮਕਾਨ ਵੱਲ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਪਿੰਡ ਦਾ ਛੋਟਾ ਕਾਲੂ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਓਮਾਨ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੜਕਾਇਆ। ਅੰਦਰੋਂ ਕਾਲੂ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, "ਕੌਣ ਆ?"

"ਕਦੀ ਨਾ ਪੁੱਛ ਕੁਝ। ਸਿਰਫ਼ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹ।"

ਕਾਲੂ ਨੂੰ ਖਤਰਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਨਾ ਹੋਈ। ਓਮਾਨ ਨੇ ਇੱਕ ਹੱਥੋੜੇ ਨਾਲ ਸਿਰ ਤੇ ਵੱਡਾ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਇੱਕ ਛੋਟਾ, ਸੁੱਕਾ ਆਵਾਜ਼, ਫਿਰ ਚੁੱਪੀ। ਓਮਾਨ ਨੇ ਲਾਸ਼ ਨੂੰ ਖਿੱਚਕੇ ਘਰ ਦੀ ਪਿੱਛਲੀ ਥਾਂ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਹੋਰ ਲਾਸ਼ਾਂ ਪਈਆਂ ਸਨ—ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਾ ਦੱਸੀਆਂ।

ਗੁਰਮੀਤ ਕੌਰ ਇਹ ਸਭ ਇੱਕ ਦਰਖਤ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੁਕ ਕੇ ਦੇਖ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਸੀ, ਪਰ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸਾ ਵੀ। "ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਜੁਲਮੀ ਹੈ!" ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹੋਏ ਵਾਪਸ ਘਰ ਵੱਲ ਭੱਜੀ। ਪਰ ਉਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ ਸੀ ਕਿ ਓਮਾਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਥੋੜੀ-ਥੋੜੀ ਆਹਟ ਸੁਣ ਲਈ ਸੀ।

ਦੂਜੇ ਦਿਨ, ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਓਮਾਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੁਲਾਇਆ। "ਕਿਤ੍ਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ ਹਰ ਰਾਤ?" ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਕੰਪਕੰਪੀ ਸੀ, ਪਰ ਹੌਸਲਾ ਵੀ।

"ਤੇਰੇ ਨਾਲ਼ ਕੋਈ ਵਾਸਤਾ ਨਹੀਂ।" ਓਮਾਨ ਨੇ ਉਲਟ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ।

"ਕੱਲ੍ਹ ਰਾਤ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਸੀ।" ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਈ। "ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਆਈ ਸੀ। ਤੂੰ ਉਹ ਕਾਲੂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਮੈਂ ਸਭ ਦੇਖਿਆ।"

ਮੌਸਮ ਇਕ ਦਮ ਭਾਰੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਓਮਾਨ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਹੁਣ ਇਹ ਕੁੜੀ ਜ਼ਿੰਦਾ ਰਹੀ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਹਕੀਕਤ ਸਭ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਜਾਵੇਗੀ।" ਉਸ ਨੇ ਕੁਝ ਵੀ ਸੋਚੇ ਬਿਨਾਂ, ਗੁਰਮੀਤ ਦਾ ਗਲਾ ਦੱਬ ਦਿੱਤਾ। ਘਰ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਰਾਜ਼ ਛੁਪ ਗਿਆ।

ਪਰ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਮੇਂ ਨਹੀਂ ਛੁਪਦੀ। ਪਿੰਡ ਦੇ ਇੱਕ ਬੁਜ਼ੁਰਗ, ਬੂਟਾ ਸਿੰਘ, ਜੋ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘਰ ਦੇ ਬਾਹਰ ਬੈਠ ਕੇ ਬੀੜ ਪੀਣ ਦਾ ਆਦੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰੋਂ ਉਚਕ ਰਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ। ਉਹ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਵੇਖਦਾ ਰਿਹਾ। ਅਗਲੇ ਦਿਨ, ਬੂਟਾ ਸਿੰਘ ਪੁਲਿਸ ਚੌਕੀ ਗਿਆ।

"ਹੁਣ ਸੁਣੋ ਜੀ, ਓਮਾਨ ਕੁਲੂ ਦੇ ਘਰ ਚ ਕੱਲ੍ਹ ਰਾਤ ਕੋਈ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ ਸੀ। ਮੇਰੇ ਖਿਆਲ ਵਿਚ ਕੁਝ ਠੀਕ ਨਹੀਂ," ਬੂਟਾ ਸਿੰਘ ਨੇ ਕਿਹਾ।

ਪੁਲਿਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਤਾਂ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਦੀ ਗੱਲ ਹੱਸ ਕੇ ਟਾਲ ਦਿੱਤੀ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਇੱਕ ਪੁਲਿਸ ਵਾਲਾ, ਅਮਰਜੀਤ, ਜਾਂਚ ਕਰਨ ਆ ਗਿਆ। ਓਮਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਸਫ਼ਾਈ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਅਮਰਜੀਤ ਨੂੰ ਮਸ਼ਕੀਕਾ ਦਿੱਸ ਗਿਆ।

"ਓਮਾਨ, ਤੇਰੀ ਵਹੁਟੀ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?" ਪੁਲਿਸ ਵਾਲੇ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ।

"ਕੁਝ ਦਿਨ ਲਈ ਮਾਈਕੇ ਚਲੀ ਗਈ," ਓਮਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ ਜੀ।

ਅਮਰਜੀਤ ਨੇ ਘਰ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀ, ਪਰ ਓਮਾਨ ਨੇ ਬਹੁਤ ਛਲਾਕੀ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਟਾਲ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਜਦ ਬੂਟਾ ਸਿੰਘ ਨੇ ਪੁਲਿਸ ਨੂੰ ਫਿਰ ਦਰਖ਼ਤ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਲਿਜਾ ਕੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ "ਇਥੋਂ ਇੱਕ ਉਰਲਾ ਆਦਮੀ ਕੱਲ੍ਹ ਰਾਤ ਇਧਰ ਆਇਆ ਸੀ," ਓਮਾਨ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਖਤਰਾ ਹੈ। ਰਾਤ ਨੂੰ, ਓਮਾਨ ਨੇ ਬੂਟਾ ਸਿੰਘ ਦੇ ਘਰ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਬੂਟਾ ਸਿੰਘ, ਜੋ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ ਆਪਣੇ ਸਹਿਸ ਲਈ, ਪਰ ਉਮਰ ਹੋ ਚੁਕੀ ਸੀ, ਉਹ ਓਮਾਨ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਬਚ ਨਾ ਸਕਿਆ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਕਤਲ।

ਪਰ ਹੁਣ ਹਾਲਾਤ ਓਮਾਨ ਦੇ ਕੰਟਰੋਲ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਜਾਂਦੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਚਰਚਾ ਹੋਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ। "ਗੁਰਮੀਤ ਕੌਰ ਕਿਤ੍ਹੇ ਗਈ?" "ਬੂਟਾ ਚਾਚਾ ਦਿਖਾਈ ਨਹੀਂ ਦੇ ਰਿਹਾ।" ਪੁਲਿਸ ਚੌਕੀ ਵਿਚ ਵੀ ਹੋਰ ਸ਼ੱਕ ਪੈਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਅਖੀਰਕਾਰ, ਅਮਰਜੀਤ ਨੇ ਓਮਾਨ ਦੇ ਘਰ ਦੀ ਜਾਂਚ ਵਾਸਤੇ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਟੀਮ ਘਰ ਭੇਜੀ।

ਘਰ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਲਾਸ਼ੀ ਦੌਰਾਨ, ਰਸੋਈ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਇਕ ਜ਼ਮੀਨ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉੱਥੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਪੁਲਿਸ ਨੇ ਖੁਦਾਈ ਕਰਵਾਈ। ਓਮਾਨ, ਜਿਸਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਭਾਵਨਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਸੀ, ਹੁਣ ਪਰਛਾਵੇ 'ਚ ਲੁਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਬਾਹਰ ਆਉਣੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈਆਂ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਜੁੱਟ ਗਈ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਗੁਰਮੀਤ ਕੌਰ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਮਿਲੀ—ਉਸਦੇ ਗਲੇ 'ਤੇ ਨੀਲੇ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਅੱਖਾਂ ਅਜੇ ਵੀ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਵਿਸ਼ਵਾਸਘਾਤੀ ਨੂੰ ਤੱਕ ਰਹੀਆਂ।

ਓਮਾਨ ਨੂੰ ਪੁਲਿਸ ਨੇ ਹਥਕੜੀਆਂ ਪਾ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਰੌਲਾ ਪੈ ਗਿਆ। "ਓਮਾਨ ਕੁਲੂ ਇੱਕ ਕਤਲਕਾਰੀ ਸੀ!" "ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਗਿਆ।" ਲੋਕ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦੇ। ਪੁਲਿਸ ਨੇ ਜਦ ਮਾਮਲਾ ਅੱਗੇ ਵਧਾਇਆ, ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਪਿਛਲੇ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਪਿੰਡ 'ਚ ਹੋਈਆਂ ਗੁੰਮਸ਼ੁਦਗੀ ਦੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਓਮਾਨ ਕੁਲੂ ਦਾ ਨਾਂ ਸੀ।

ਪੁਲਿਸ ਵਲੋਂ ਜਾਂਚ ਹੋਈ। ਓਮਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੋਸ਼ ਕਬੂਲ ਕਰ ਲਏ। ਮੁਕਦਮਾ ਚੱਲਿਆ, ਸਾਰੀ ਪਿੰਡ ਸਬਕ ਲੈ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਬਾਰਾਂ ਵਜੇ, ਆਲੂ ਵਾਲੇ ਖੇਤ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਕਦੇ ਨਾ ਜਾਣਾ। ਓਮਾਨ ਨੂੰ ਅਜੀਬ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨੀਰਵ ਚੁੱਪੀ ਵਿਚ ਕੋਰਟ ਲਿਜਾਇਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ। ਬਸ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨੀਵਾਂ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਝੁਕਾਇਆ। ਜੱਜ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਕਤਲਾਂ ਲਈ ਓਮਾਨ ਨੂੰ ਉਮਰ ਕੈਦ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਸੁਣਾਈ।

ਪਰ ਕਹਾਣੀ ਏਥੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੋਈ।

ਪਿੰਡ ਦੇ ਨਵੇਂ ਮੁੰਡੇ, ਜੋ ਅਕਸਰ ਹੀਰੋ ਬਣਨ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਦੇਖਦੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਉਹ ਅਜਿਹਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੋਚਦੇ ਸੀ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਦੇ ਚੁੱਪ ਰਿਹਣ ਵਾਲੇ ਪੜੋਸੀ ਜਾਂ ਮਾਸਟਰ ਜੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਤਲ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਓਮਾਨ ਕੁਲੂ ਨੂੰ ਰਾਤ ਦੀ ਰੋਟੀ ਭੇਜਣ ਜਾਂ ਪੱਤੀਆਂ ਲੈਣ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਹੁਣ ਉਹ ਘਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਬੰਦ ਰੱਖਦੀਆਂ।

ਗੁਰਮੀਤ ਕੌਰ ਦੀ ਛੋਟੀ ਭੈਣ, ਕਵਿਤਾ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਆਪਣੇ ਭੈਣ ਦੀ ਯਾਦ 'ਚ ਪਾਣੀ ਦੀ ਪੀੜੀ ਉੱਤੇ ਚੜਦੀ। "ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਗਵਾ ਦਿੱਤੀ, ਪਰ ਗੁਨਹਗਾਰ ਫੜਿਆ ਗਿਆ।" ਪਰ ਪਿੰਡ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਇੱਕ ਅਣਖੁਸ਼ੀ, ਇੱਕ ਡਰ, ਜਿਵੇਂ ਹਰ ਰਾਤ ਦੀ ਚੁੱਪੀ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਹੋਰ ਭੂਤ ਛੁਪਿਆ ਹੋਵੇ।

ਕਈ ਮਹੀਨਿਆਂ ਬਾਅਦ, ਪੁਲਿਸ ਨੇ ਓਮਾਨ ਦੀ ਡਾਇਰੀ ਲੱਭੀ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਤਲਾਂ ਦੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਲਿਖਤ ਕਰਦਾ। "ਬਾਰਾਂ ਵਜੇ, ਅਸਲ ਚਿਹਰਾ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦਾ, ਜਦ ਪਿੰਡ ਸੋ ਜਾਂਦਾ…" ਹਰ ਪੰਨਾ, ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਕਤਲ, ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਲਾਸ਼, ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਰਾਜ਼। ਪੁਲਿਸ ਨੇ ਉਹ ਡਾਇਰੀ ਸਬੂਤ ਵਜੋਂ ਕੋਰਟ 'ਚ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀ।

ਕੋਰਟ ਦੇ ਆਖਰੀ ਦਿਨ, ਜਦ ਜੱਜ ਨੇ ਆਪਣਾ ਫੈਸਲਾ ਸੁਣਾਇਆ, ਓਮਾਨ ਕੁਲੂ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਚੁੱਕ ਕੇ ਇੱਕ ਨਜ਼ਰ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲ ਵੇਖੀ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਪਛਤਾਵਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਬਸ ਇੱਕ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, "ਇਹ ਸਭ ਤਾਂ ਕਦੇ ਹੋਣਾ ਹੀ ਸੀ।"

ਉਸ ਦਿਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਿੰਡ ਹੜਿਆਲੇ 'ਚ ਬਾਰਾਂ ਵਜੇ ਨਾ ਕੋਈ ਆਵਾਜ਼ ਆਉਂਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਚੱਲ ਚਲਾਓਂਦੀ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀ। ਲੋਕ ਰਾਤ ਨੂੰ ਦਰਵਾਜ਼ਿਆਂ ਉੱਤੇ ਚੱਟੀਆਂ ਲਾ ਕੇ ਸੌਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਆਲੂ ਵਾਲੇ ਖੇਤ ਦੇ ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਪੁਲਿਸ ਨੇ ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਕਈ ਲਾਸ਼ਾਂ ਲੱਭੀਆਂ, ਇੱਕ ਪੁਰਾਣਾ ਰੁੱਖ ਅਜੇ ਵੀ ਖੜਾ ਹੈ। ਰੁੱਖ ਦੇ ਪੱਤੇ ਕੁਝ ਵੱਧ ਹੀ ਹਰੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਰਾਤ ਦੀ ਚੁੱਪੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕਤਲਾਂ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਰੱਖਦੇ ਹੋਣ।

ਪਿੰਡ ਦੇ ਬਜ਼ੁਰਗ ਹੁਣ ਵੀ ਅਪਣੇ ਪੋਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸਦੇ, "ਪੁੱਤਰ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਨਾ ਨਿਕਲੀਂ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਓਮਾਨ ਕੁਲੂ ਆ ਜਾਵੇਗਾ।"

ਇੱਕ ਰਾਤ, ਚੰਨਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ 'ਚ, ਓਮਾਨ ਕੁਲੂ ਦੇ ਘਰ ਦੇ ਬੰਦ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੋਂ ਇੱਕ ਹਵਾ ਦਾ ਝੋਕੇ ਨਿਕਲਿਆ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਰੌਲਾ ਲਿਆਉਂਦਾ, ਪਰ ਹੁਣ ਉਸ ਰਾਤ ਦੀ ਚੁੱਪੀ ਵੀ ਸੁੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ—ਕਦੇ ਵਾਪਸ ਨਾ ਆਉਣ ਵਾਲੀ।